Dostawcy AI mintują bloki, odpowiadając na zapytania.

Potwierdzenie to obiekt dowodu — kompaktowy transkrypt trajektorii próbkowania modelu na zapytaniu wyprowadzonym z hasha — który dowolny inny węzeł może odtworzyć wobec opublikowanych wag. Weryfikacja nie może po prostu ponownie uruchomić forward pass i porównać bit po bicie: ten sam model na różnych GPU, z różnymi rozmiarami batcha lub różnymi kernelami uwagi produkuje nieco inne logity. Zamiast tego jest to skalibrowana statystyczna reguła decyzyjna, uruchamiana na trójstopniowej drabinie (Quick → Smell → Full), gdzie każdy stopień ściśle zaostrza, co liczy się jako uczciwe. Weryfikator dostarczany jest jako oprogramowanie open-source — każdy może uruchomić swojego i kwestionować nieuczciwe bloki.

Wydobycie i obsługa zlewają się w jedno obciążenie. Mining API to forkowany vLLM (CUDA) i llama.cpp (CPU / Apple Silicon) z przechwytywaniem dowodu wpiętym bezpośrednio w ścieżkę próbkowania, więc generowanie materiału dowodowego nie spowalnia żądań użytkowników. Syntetyczne zapytania uzupełniające uruchamiają się tylko wtedy, gdy GPU i tak by bezczynnie stało, i ustępują ruchowi płatnemu. Gdy transkrypt przekroczy próg trudności, staje się kandydatem na blok; gdy nie, i tak odpowiedziałeś na prawdziwe zapytanie. Brak osobnej pętli wydobycia, brak rachunku za bezczynnie zużyty prąd.

TensorCash dziedziczy z Bitcoin Core graf transakcji, model UTXO i maszynerię podpisów, oraz rozszerza powierzchnię konsensusu w nielicznych, dobrze ograniczonych miejscach. Nagłówki bloków zobowiązują się do bloba dowodu inferencji oraz do dostosowanego progu trudności. Każdy blok osadza dowód Wesolowski VDF wiążący blok z pracą w czasie zegarowym. Walidacja dowodu jest podzielona na szczeble Quick / Smell / Full — Quick i Smell bramkują przekazywanie; Full działa poza ścieżką propagacji. Warstwa presync ocenia łańcuchy według proof-of-time przed proof-of-work, a głębokie reorganizacje wyzwalają forensyczne ostrzeżenie zanim łańcuch się przełączy. Brak uniwersalnej maszyny wirtualnej oznacza brak uniwersalnej powierzchni ataku VM do odziedziczenia.

Natywne aktywa zamienne stoją obok monety łańcucha w tym samym grafie UTXO. Każde wyjście niosące aktywo ma jeden typowany rekord binarny zobowiązany przez sighash transakcji, więc stan aktywa nie może zostać przepisany po wytworzeniu podpisu. Każde aktywo ma Issuer Control Unit — credential w kształcie UTXO, który emitent musi rotować przy każdym autoryzowanym wydaniu, zabezpieczony zaksięgowanym stake'em w monecie natywnej. Aktywa regulowane niosą zero-wiedzowe dowody uprawnień posiadacza (KYC) z wykorzystaniem on-chainowych kluczy weryfikacyjnych Groth16 oraz rolujących korzeni zgodności. Komponowalne z istniejącymi rodzinami skryptów Bitcoin, kowenantami Taproot i narzędziami PSBT.

Emitenci mogą publikować prospekty, term sheety, zapisy ładu i ujawnienia dla posiadaczy jako zobowiązania on-chain. Dokumenty są zakotwiczone przez hash; korzeń zgodności aktywa wiąże je z konsensusem. Dowody podpisu elektronicznego klasy QES (europejski standard Qualified Electronic Signature) wpisują się w tę samą kotwicę. Zobowiązanie on-chain jest trwałe i opatrzone znacznikiem czasu; sam dokument może być publiczny, dostępny tylko dla posiadaczy lub udostępniany off-chain — przy czym łańcuch dowodzi, że dokument widziany przez posiadaczy to dokument opublikowany przez emitenta.

Prymitywy spot, repo i forward rozliczają się przez jeden kowenant finansowy: `OP_OUTPUTMATCH`, sprawdzenie Tapscript, które pyta, czy transakcja wydająca zawiera wyjście o określonym haszu skryptu, kwocie i (dla wyjść aktywowych) identyfikatorze aktywa. Wykonuje ograniczone dopasowanie na bieżącej transakcji — bez wykonywania skryptu odbiorcy, bez wyszukiwania historii transakcji, bez zmiennego stanu. Taproot utrzymuje warunki kontraktu w poufności, dopóki nie zostanie wybrana ścieżka skryptu: publiczny zbiór UTXO widzi sejf, a nie term sheet.

Trójwarstwowy stos koordynacyjny żyje za portfelem. Nostr do odkrywania ofert; Noise+SPAKE2 do dwustronnych sesji negocjacyjnych szyfrowanych end-to-end; HTLCs i ceremonia podpisu adapter-signature Fair-Sign do atomowego rozliczenia. Ta sama strona portfela Qt udostępnia sześć pod-zakładek — odkrywanie, oferty, sesje, ład, dyskusja, cross-chain — więc transakcja przepływa od „znajdź kontrahenta” przez „negocjuj prywatnie” do „rozlicz dwustronnie” bez miejsca obrotu. Kontrakt Solidity TensorSwap obsługuje nogę EVM swapów cross-chain.

Dwie ścieżki wydatkowania żyją od bloku 0. Znajomy stos ECDSA / Schnorr na Witness v0/v1 oraz stos ML-DSA (NIST FIPS 204) na nowym Witness v2. Wyjścia v2 to 32-bajtowe wyjścia Taproot wydawalne wyłącznie przez dowód script-path; jedyne nowe opkody to `OP_CHECKMLSIG` i `OP_CHECKMLSIGVERIFY`. Ponieważ TensorCash to fork od genesis, nie ma zainstalowanej bazy UTXO do dostosowania ani okna aktywacji soft-fork — użytkownicy wybierają ścieżkę przy zasilaniu adresu, a obie pozostają ważne na zawsze.

Dopasowywanie zleceń i odkrywanie ceny mają wymagania przepustowości, dźwigni i uczciwości, które nie pasują on-chain. TensorCash specyfikuje wyższowarstwowy DEX, który wykorzystuje opóźnienia sieci i kryptograficzną fragmentację — stan książki zleceń współdzielony Shamirem 6-z-10 między niezależnymi podzbiorami walidatorów — aby chronić przed front-runningiem i manipulacją. Żaden pojedynczy podzbiór nie poznaje przepływu; żaden pojedynczy podzbiór nie może zatrzymać handlu. Ostateczne rozliczenie zawsze ląduje z powrotem w łańcuchu bazowym przez te same prymitywy atomic-swap, których używa transakcja dwustronna.