ارائه‌دهندگان هوش مصنوعی هنگام پاسخ به پرسش‌ها بلاک ضرب می‌کنند.

رسید یک شیء اثبات است — یک رونوشت فشرده از مسیر نمونه‌گیری مدل بر روی پرسشی که از یک هَش مشتق شده — که هر گره دیگری می‌تواند آن را در برابر وزن‌های منتشرشده بازپخش کند. تأیید نمی‌تواند به‌سادگی forward pass را دوباره اجرا کرده و بیت‌به‌بیت مقایسه کند: همان مدل روی GPUهای متفاوت، اندازه‌های batch متفاوت یا کرنل‌های attention متفاوت، logitهای کمی متفاوتی تولید می‌کند. در عوض، یک قاعده تصمیم‌گیری آماری کالیبره‌شده است که روی یک نردبان سه‌سطحی اجرا می‌شود (Quick → Smell → Full) که در آن هر سطح به‌طور سخت‌گیرانه‌تری آنچه را صادقانه به حساب می‌آید محدود می‌کند. تأییدکننده به‌صورت نرم‌افزار متن‌باز عرضه می‌شود — هر کسی می‌تواند یکی را اجرا کند و بلاک‌های ناصادق را به چالش بکشد.

ماینینگ و ارائه خدمت در یک بار کاری ادغام می‌شوند. Mining API یک vLLM فورک‌شده (CUDA) و llama.cpp (CPU / Apple Silicon) است که در آن ضبط اثبات مستقیماً در مسیر نمونه‌گیری وصل شده، بنابراین تولید مواد اثبات سرعت درخواست‌های کاربر را کاهش نمی‌دهد. پرسش‌های مصنوعیِ پرکننده تنها زمانی اجرا می‌شوند که GPU در غیر این صورت بی‌کار بماند و در برابر ترافیک پرداخت‌کننده عقب می‌نشینند. وقتی یک رونوشت از هدف سختی عبور کرد به یک نامزد بلاک تبدیل می‌شود؛ وقتی نکرد، باز هم به یک پرسش واقعی پاسخ داده‌اید. نه حلقه ماینینگ جداگانه، نه قبض برق بی‌حاصل.

TensorCash گرافِ تراکنش، مدل UTXO و ماشین امضای Bitcoin Core را به ارث می‌برد و سطح اجماع را به تعداد کمی روش‌های به‌خوبی محدودشده گسترش می‌دهد. سرآیند بلاک به یک blob اثبات استنتاج و یک هدف سختی تنظیم‌شده commit می‌کند. هر بلاک یک اثبات Wesolowski VDF را تعبیه می‌کند که بلاک را به کار ساعت‌دیواری متصل می‌کند. اعتبارسنجی اثبات به سطوح Quick / Smell / Full تقسیم می‌شود — Quick و Smell دروازه‌بانِ پخش‌اند؛ Full خارج از مسیر انتشار اجرا می‌شود. لایه presync زنجیره‌ها را پیش از proof-of-work بر اساس proof-of-time امتیازدهی می‌کند، و سازماندهی‌های مجدد عمیق پیش از اینکه زنجیره تغییر کند یک هشدار قانونی ظاهر می‌سازند. نبود VM همه‌منظوره یعنی نبود سطح حمله VM همه‌منظوره برای ارث بردن.

دارایی‌های مثلیِ بومی در کنار سکه زنجیره در همان گراف UTXO قرار می‌گیرند. هر خروجیِ حامل دارایی یک رکورد دودویی نوع‌دار را حمل می‌کند که توسط sighash تراکنش commit شده است، بنابراین وضعیت دارایی پس از تولید امضا قابل بازپیوند نیست. هر دارایی یک Issuer Control Unit دارد — یک اعتبارنامه به‌شکل UTXO که صادرکننده باید در هر خرج مجاز آن را بچرخاند، که با یک stake سکه بومی به ودیعه گذاشته شده است. دارایی‌های تنظیم‌شده اثبات‌های واجد شرایط بودنِ دارنده با دانش صفر (KYC) را با استفاده از کلیدهای تأیید Groth16 روی زنجیره و ریشه‌های انطباق چرخشی حمل می‌کنند. قابل ترکیب با خانواده‌های اسکریپت موجود Bitcoin، covenantهای Taproot و ابزار PSBT.

صادرکنندگان می‌توانند بیانیه‌های پذیره‌نویسی، term sheetها، سوابق حاکمیتی و افشای اطلاعات دارندگان را به‌عنوان commitهای روی زنجیره منتشر کنند. اسناد با هَش لنگر می‌اندازند؛ ریشه انطباق دارایی آن‌ها را به اجماع متصل می‌کند. شواهد امضای الکترونیکی سطح QES (استاندارد Qualified Electronic Signature اتحادیه اروپا) در همان لنگر تا می‌خورند. commit روی زنجیره دائمی و دارای مهر زمانی است؛ خود سند می‌تواند عمومی، فقط برای دارندگان یا خارج از زنجیره به اشتراک گذاشته شود — در حالی که زنجیره اثبات می‌کند سندی که دارندگان دیده‌اند همان سندی است که صادرکننده منتشر کرده است.

اولیه‌های نقدی، repo و forward از طریق یک covenant مالی واحد تسویه می‌شوند: `OP_OUTPUTMATCH`، یک بررسی Tapscript که می‌پرسد آیا تراکنش خرج‌کننده شامل خروجی‌ای با هَش اسکریپت، مقدار و (برای خروجی‌های دارایی) شناسه دارایی مشخص است. این عملیات، تطبیق محدود را روی تراکنش جاری انجام می‌دهد — بدون اجرای اسکریپت گیرنده، بدون جستجوی تاریخچه تراکنش‌ها، بدون وضعیت قابل تغییر. Taproot شرایط قرارداد را تا زمانی که مسیر اسکریپت طی شود محرمانه نگه می‌دارد: مجموعه عمومی UTXO خزانه را می‌بیند، نه term sheet را.

یک پشته هماهنگی سه‌لایه پشت کیف پول قرار دارد. Nostr برای کشف پیشنهادها؛ Noise+SPAKE2 برای جلسات مذاکره دوجانبه با رمزنگاری سرتاسری؛ HTLCs و مراسم امضای تطبیقی Fair-Sign برای تسویه اتمیک. همان صفحه کیف پول Qt شش زیرتب را نمایش می‌دهد — کشف، پیشنهادها، جلسات، حاکمیت، گفتگو، میان‌زنجیره‌ای — تا یک معامله از «پیدا کردن یک طرف معامله» از طریق «مذاکره خصوصی» تا «تسویه دوجانبه» بدون نیاز به یک محل برگزاری جریان یابد. قرارداد TensorSwap Solidity پای EVM سوآپ‌های میان‌زنجیره‌ای را اداره می‌کند.

دو ریل خرج از بلاک ۰ زنده‌اند. پشته آشنای ECDSA / Schnorr روی Witness v0/v1، و یک پشته ML-DSA (NIST FIPS 204) روی یک Witness v2 جدید. خروجی‌های v2 خروجی‌های Taproot ۳۲ بایتی هستند که فقط با اثبات مسیر اسکریپت قابل خرج‌اند؛ تنها opcodeهای جدید `OP_CHECKMLSIG` و `OP_CHECKMLSIGVERIFY` هستند. از آنجا که TensorCash یک فورک پیدایشی است، هیچ پایگاه UTXO نصب‌شده‌ای برای retrofit وجود ندارد و هیچ پنجره فعال‌سازی soft-fork نیست — کاربران هنگام تأمین مالی یک آدرس یک ریل را انتخاب می‌کنند، و هر دو برای همیشه معتبر باقی می‌مانند.

تطبیق سفارش و کشف قیمت نیازمندی‌های توان عملیاتی، اهرم و انصاف دارند که روی زنجیره جا نمی‌گیرند. TensorCash یک DEX لایه بالاتر را مشخص می‌کند که از تأخیر شبکه و تکه‌سازی رمزنگاری استفاده می‌کند — وضعیت دفتر سفارشات Shamir-shared به نسبت ۶ از ۱۰ در میان زیرمجموعه‌های اعتبارسنج مستقل — تا در برابر front-running و دستکاری محافظت کند. هیچ زیرمجموعه واحدی جریان را نمی‌آموزد؛ هیچ زیرمجموعه واحدی نمی‌تواند معاملات را متوقف کند. تسویه نهایی همواره از طریق همان اولیه‌های سوآپ اتمیک که یک معامله دوجانبه استفاده می‌کند، به زنجیره پایه بازمی‌گردد.